به نام خداوند جان و خرد
خانوادهدرمانی
خانواده درمانی حوزهای رسمی و یکی از انواع رواندرمانیها در روانشناسی بالینی است. هم رواندرمانى فردى و هم خانوادگی به دنبال ارائه رویکردى براى درمان و راهى براى فهم رفتار انسان هستند. خانوادهدرمانگرها اعتقاد دارند که نیروهاى مسلط در زندگى بیرون از ما جاى دارند؛ در خانواده.
درمان مبتنى بر این چارچوب متمرکز بر تغییر «سازمان خانواده» است. وقتى سازمان خانواده تغییر داده شد، زندگى همه اعضاى خانواده به همین ترتیب تغییر مىکند. خانواده درمانى در همه خانواده ایجاد تغییر مىکند؛ بنابراین چون هر عضو خانواده تغییر مىکند و به اِعمال تغییر مستمر روى یکدیگر ادامه مىدهند، بهبود و دوام پیدا مىکند.
تقریباً هر مشکل انسانى را مىتوان هم به صورت فردى و هم به صورت خانوادگى درمان کرد. اما برخى مشکلات خاص مستلزم رویکرد خانوادهدرمانى هستند. از این میان مىتوان به مشکلات کودکان و نوجوانان، مشکلات ازدواج و روابط زناشویى، اختلافات مزمن خانوادگى و علایم روانشناختی و آشفتگیهایی که در یک فرد همزمان با یک تغییر عمده در خانواده روى مىدهند، اشاره کرد.
خانوادهدرمانى تاریخى کوتاه اما گذشتهای بلند دارد. روانپزشکان در بیمارستان به این نکته رسیدند که غالباً وقتى بیماران بهبود مىیابند، عضو دیگرى در خانواده حالش بد مىشود. بنابراین روشن شد که تغییر در هر فرد، کل سازمان خانواده را تغییر مىدهد. سرانجام آشکار شد که تغییر در خانواده شاید مؤثرترین راه براى تغییر فرد باشد. در ابتدا خانوادهدرمانى روشى بهتر براى کمک به بیمار در نظر گرفته میشد. ولى بعدها راهى شد براى برآوردن نیازهاى کل خانواده.
خانواده زمینه مشکلات انسان است و مانند تمام گروههاى انسانى داراى خصوصیات مختص به خود است. بنابراین خانوادهدرمانی بالینی به عنوان حوزهای در رواندرمانی شامل رویکردهای متنوعی مانند روانتحلیلی، شناختی-رفتاری، درمان سیستمی، طرحوارهدرمانی، روانپویشی، درمان متمرکز بر هیجان، رویکرد دلبستگی و همچنین رویکردهای التقاطی (تلفیقی از رویکردهای مختلف) است.
بدون دیدگاه